Rozdział IV - Bo warto być tylko sobą

4. Samolot

-To masz do niego numer telefonu, czy nie?- warknęłam, bo byłam już rozwścieczona.

Przecież leciałyśmy tam, by się z NIM spotkać, a nie na wakacje!

-W pewnym sensie- szepnęła lekko zdezorientowana Adele.

Załamałam się.

-Jak to „w pewnym sensie”?- zapytałam spokojnie, by rozluźnić atmosferę.

Natomiast w duchu miałam ochotę coś jej zrobić.

-Mam jego telefon domowy- odpowiedziała.

Po jaką cholerę mi jego domowy?! Przecież my się mamy z nim spotkać, a nie wydzwaniać do jego rodziców.

-Masz netbook’a?- spytałam.

-No mam!- prawie na mnie warknęła.

-To napisz do niego teraz- rzekłam.

Znajdowałyśmy się na lotnisku. Miałyśmy równe 2 godziny na znalezienie „opiekuna” i wejście pod jego nadzorem do samolotu.

Adele klikała coś na laptopie, a ja rozglądałam się za człowiekiem, który potencjalnie mógłby nam pomóc.

-Ok, mam już jego numer.- mruknęła lekko załamanym głosem.

-To świetnie- skomentowałam z nadzieją, że ją nie okłamał.

-Patrz- krzyknęłam - Ta babka w zielonym, ona też leci do Porto.- dodałam.

-To może z nią się zabierzemy?- zapytała jakby lekko przestraszona wizją proszenia staruszki o pomoc.

-Czekaj- rozkazałam.

Podeszłam do starszej pani i opowiedziałam jej naszą historię. Sprawiała wrażenie zdziwionej, ale chyba skorej oddania nam przysługi.

-To mogła by pani potwierdzić, że wchodzimy pod pani nadzorem?- zapytałam.

-Na pewno nie będziemy sprawiały żadnych kłopotów- dodałam pośpiesznie, bo minę miała taką jak ja, kiedy ktoś próbował mi wytłumaczyć Twierdzenie Pitagorasa.

-Nie ma żadnego problemu słoneczko!- mówiąc to staruszka się uśmiechnęła.

-Dziękuję pani bardzo, nawet nie wie pani ile to dla nas znaczy- Moje słowa były w stu procentach prawdziwe, ponieważ mogłam wreszcie odetchnąć z ulgą.

-Ja tylko przeniosę koło pani nasze bagaże i my też się przesiądziemy- mówiąc to ruszyłam w stronę Adele.

-Wszystko załatwione- szepnęłam w jej kierunku i podniosłam swoją walizkę z ziemi.

Uśmiechnęła się od ucha do ucha i powtórzyła mój ruch.

Podeszłyśmy do starszej kobiety i usiadłyśmy.

-Teraz to wszystko takie nowoczesne- stwierdziła pani w zielonym płaszczu.

Przytaknęłyśmy.

Później staruszka długo opowiadała nam, jak przeżyła II wojnę światową i jak to było na robotach przymusowych u Niemców.

Słuchałyśmy z zaciekawieniem, nie dlatego, że nie miałyśmy innego wyjścia, tylko po prostu same byłyśmy za bardzo przejęte, by móc wykrztusić jakiekolwiek słowa.

Później położyłyśmy bagaże na takiej specjalne ruchomej taśmie i pokazałyśmy bilety i paszporty. Kobieta zgodnie z planem potwierdziła, że jest naszym opiekunem, za co byłyśmy jej ogromnie wdzięczne.

Gdy już wsiadłyśmy do samolotu i usiadłyśmy na nie swoich miejscach, by móc siedzieć koło starszej pani, od razu zaczęłyśmy planować jak dostać się do hotelu.

Lot minął szybko, ponieważ obie z Adele usnęłyśmy.

Podejrzewam, że staruszka też poszła w nasze ślady.