Rozdział II - Bo warto być tylko sobą

2. Wizyta

Zaraz po powrocie, poszłam do domu Adele.

Był to stary budynek, z przed czasów drugiej wojny światowej, dodam, że był on też powalającej wielkości.

Nie czekając długo, bo wcale nie miałam ochoty tam zapuścić korzeni, zadzwoniłam do drzwi.

-Hej Clovie! -krzyknęła Adele otwierając zamek.

-Siema.- powiedziałam i weszłam do środka.

Dom wyglądał jak zwykle. Przytulna, mała kuchnia. Dodam jeszcze, że była strasznie zagracona. Obok niej salon, w którym dominowały odcienie żółci i zieleni. Koło niego, pokój brata Adele i jeszcze trochę dalej stały dębowe schody prowadzące na poddasze, czyli do „ królestwa” mojej przyjaciółki.

-Słuchaj- zaczęła Adele.

-No mów- odpowiedziałam.

Czy ona nie mogła wreszcie przejść do setna sprawy? Nie miałam za wiele czasu, ale nie grzecznie byłoby jej przerywać.

-Więc muszę się dostać do Portugalii- dopowiedziała.

Czyli jednak, tak jak myślałam- zwariowała.

-Chodzi o tego chłopaka… No wiesz tego, co się na forum poznaliśmy- rzekła trochę zawstydzona.

Boże! Ona ciągle o nim myśli! To jest już nie od zniesienia. W skrócie, chodzi o to, że zakochała się w jakimś boy’u i myśli, że wyjdzie z tego wielka miłość. Ja tam nie wierzę w związki na odległość. Dodam jeszcze, że mieszka on jakieś 3000 km od nas! Jej pomysły niestety są nierealne, ale … Jest moją przyjaciółką i postanowiłam, że jednak jej pomogę. Tylko jak?

-Powiedz, że żartujesz- szepnęłam.

-Nie- powiedziała stanowczo- ja to mówię całkiem serio.

Przecież nie mogłam zostawić jej samej.

Przez długi czas milczałyśmy.

-Wiem!- krzyknęłam radośnie, że aż przestraszyłam się swojego głosu.

Źrenice oczu Adele powiększyły się dziesięciokrotnie.

-Więc tak- zaczęłam- mówiłaś mi, że masz jakieś oszczędności, ja również, to za nie, możemy kupić dwa bilet do Porto, bo są tańsze niż do Lizbony.- rzekłam spokojnie.

-To się nie może udać.- skomentowała,

-Jak nie, jak tak.- zakwitowałam.

-Potrzebujemy opiekunów w samolocie.- dodała zasmucona Adele.

- Znajdziemy kogoś i polecimy na doczepkę.- zaproponowałam- na pewno się zgodzi potwierdzić, że wchodzimy pod jego nadzorem, a tylko tyle jest nam potrzebne.

-Całkiem niezły ten twój złowieszczy plan- zaśmiała się.

-Pytanie jest tylko, kiedy.- mruknęłam pod nosem.

-Jutro!- wrzasnęła Adele, że aż mnie ucho rozbolało.

Na jutro przecież pewnie nie ma już biletów, a zresztą wypadałoby się przygotować- pomyślałam.

-Nie- zaprotestowałam. Mimo tego, że zawsze miałam chore pomysły, to ten wydawał się jeszcze gorszy.

-Za tydzień, dzisiaj zamów bilety, kasę oddam ci jutro w szkole.- dodałam.

-oh dzięki, dzięki!- krzyczała w niebogłosy Adele.

Później zaczęła tańczyć na środku pokoju „makarenę”, a ja tylko patrzyłam się na nią podejrzanie, czy aby na pewno to był dobry pomysł.

Przytuliłam ją na pożegnanie i wybiegłam z domu. Do odjazdu autobusu zostało mi 3 minuty, więc musiałam biec kawał drogi na przystanek.